Gebakken lucht uit West-Afrika

 

Didier Drogba, Emmanuel Adebayor, Yaya Toure, Samuel Eto’o, allen beroemde voetballers van het Afrikaanse continent. In Afrika wemelt het van het talent. Ieder jong voetballertje uit Afrika droomt van een toekomst zoals die van de eerder genoemde boegbeelden. Engeland is het beloofde land. Als je als voetballer hier mag spelen dan heb je het gemaakt. Roem, naam en money dat is waar het om draait. Voor Afrikaanse spelers geldt: “Een contract  afdwingen in Europa betekend een zorgeloos leven voor de hele familie”. Spelertjes die op stage, geregeld of ook wel ‘vermarkt’ door op het oog betrouwbare voetbalmakelaars, belanden vaak in een hel.

Artikel 273f  Wetboek van Strafrecht zegt onder andere:

Als schuldig aan mensenhandel wordt met gevangenisstraf van ten hoogste acht jaren of geldboete van de vijfde categorie gestraft: degene die opzettelijk voordeel trekt uit de uitbuiting van een ander.

Wat houdt dit nu precies in? Ik zal het simpel en in Jip en Janneke taal uitleggen. Een zogenaamde voetbal agent benadert een talent en vertelt hem een stage te kunnen regelen bij een Europese club. Het liefst een Engelse club. Het talentje wordt warm gemaakt. Voordat de stage doorgang kan vinden moet het spelertje even drie a vier duizend Dollar betalen. De familie van het spelertje, geprikkeld door de gouden bergen in het gestelde vooruitzicht, verkopen huis en haard, zodat hun zoon op stage kan bij een club. Na het incasseren van de Dollars wordt het spelertje de landsgrenzen overgebracht en eenmaal aangekomen in een vreemd land worden ze aan hun lot over gelaten. Oftewel een mooi broodje aap verhaal en een illusie armer. Niemand bekommert zich om deze spelertjes.

 

‘waar het paspoort vandaan komt interesseert niemand iets’

 

We gaan even weer een stap terug. Voordat zo’n spelertje aan de lange onbekende reis begint krijgt hij een paspoort in zijn handen gedrukt. Waar het paspoort vandaan komt interesseert niemand iets. Visum? Nooit van gehoord.

Dit alles komt wellicht behoorlijk naïef over, maar ik deel deze mening niet. Als je opgroeit in West Afrika dan heb je niet veel toekomstperspectief. Bij ons in West Europa is het vanzelfsprekend dat je in het bezit bent van een paspoort of een identiteitskaart. In Afrika is het niet gebruikelijk in het bezit te zijn van een paspoort. Je regelt pas een paspoort wanneer je deze nodig hebt. Of deze nu van de bevoegde autoriteiten komt of niet dat maakt niemand iets uit, laat staan dat er een visum inzit. In de meeste gevallen worden paspoorten via vele tussenpersonen betracht die met een foto en de (verzonnen) gegevens vanuit de arme buitenwijken het document dus niet in persoon afhalen.

 

niemand bekommert zich om deze jongens’

 

Als de agent eenmaal zijn Dollars heeft verdiend, zit zijn werk er bijna op. Het slachtoffer wordt ergens afgezet en dan is het klaar. De agent kan nu opzoek naar een volgend talentje welke hij zijn gebakken lucht kan verkopen. Een slachtoffer welke aan zijn lot over gelaten is durft niet terug naar zijn familie. Mocht hij dit doen dan lijdt de familie gezichtsverlies en met name het slachtoffer zelf. Zijn familie heeft er immers voor gezorgd dat hij het zou gaan maken in Europa. Uit schaamte voor zijn familie gaat zo’n speler bijvoorbeeld op de foto voor een stadion ergens in Europa. Deze sturen ze vervolgens naar hun familie om de schijn te wekken dat ze het gemaakt hebben. Niemand bekommert zich om deze jongens die vaak illegaal in Europa of elders in de wereld verblijven. De FIFA zou ongetwijfeld iets aan deze problematiek doen alleen hoor je er heel weinig over. Je moet zoeken om inzicht in deze problematiek te krijgen.

In Nederland is er een organisatie die zich gevestigd heeft in Ghana. TUFA, De Tamale Utrecht Football Academy in Noord-Ghana (TUFA) geeft jongeren in Noord-Ghana een betere toekomst, door middel van voetbal. TUFA is een gezamenlijk initiatief van Frans van Seumeren en Abdulai Alhassan. Abdulai Alhassan komt uit Noord-Ghana en voetbalde in Nederland en België. Het beleid van TUFA is erop gericht om voetbaltalent verder te ontwikkelen, maar ook om spelers die over onvoldoende talent beschikken de kans op een alternatieve carrière te bieden.

We denken vaak dat er in Afrika alleen maar pareltjes rondlopen. Niets is wat het lijkt blijkt nu wel. Het merendeel is uiteindelijk een illusie armer en draagt een litteken voor het leven met zich mee. De straffen die de makelaars (of kunnen we ze beter ronselaars noemen) krijgen, zijn dermate laag en bovendien moeilijk te bewijzen, zodat ze zich er niet van weerhouden om door te gaan, daar waar zij mee denken te kunnen overleven in het zware en harde west Afrika; “het verkopen van gebakken lucht.

 

 BRON: http://www.tufaghanafc.com