Ouders als trainer langs de lijn

DSC_6061a
Waar iedereen wel eens last of hinder van heeft dat zijn de ouders die als meelevende en coachende ouders langs de lijn staan te “assisteren”. Vaak hebben ze het na de wedstrijdnog even onderling over het hoe het eigenlijk gemoeten had of wat in hun ogen zelfs helemaal niet goed was. Toch zie en hoor ik vaak als ik ergens kijk dat die ouders  lopen te schreeuwen hoe ze het moeten doen. Is het dan na de tijd de trainer of de spelers die de schuldige zijn? Zelf ben ik daar duidelijk in , ouders langs de lijn  mogen best aanmoedigen maar laat de rest aan coach en spelers over.

‘moet een kind luisteren naar de aanwijzingen van zijn ouders langs de kant of naar zijn coach’

 

Wat heeft een kind eraan als hij van de coach bepaalde taken meekrijgt en vanaf de kant ook nog s een stuk of wat. Die zogenaamde assisterende ouders moeten niet vergeten dat een trainer een heel seizoen met spelers traint om ze wat bij te leren zowel technisch als tactisch. Wat word er verlangd bij balbezit/verlies op de positie die de speler speelt.  Een trainer heeft de hulp niet van nodig van schreeuwende en coachende ouders langs de lijn. Vaak hebben deze ouders ook verschillende visies over hoe er moet worden gespeeld. Een kind word dus op deze manier verkeerd beïnvloed. Moet hij naar de trainer luisteren of doen wat zijn vader/moeder zegt langs de lijn? Stel een speler kiest ervoor om naar zijn ouders te luisteren en een volgende speler weer niet, zou je in het veld dan geen onduidelijkheden krijgen? De coach denkt dat een speler zijn bespreking in de wind slaat en besluit de speler in kwestie te wisselen omdat hij zich niet aan opdrachten houdt. Na deze wissel zijn het de ouders die het hier natuurlijk  niet mee eens zijn want hun zoon deed precies wat ze vroegen en toch werd hij gewisseld. Het gevolg is dan dat in hun ogen de coach de boosdoener is. FOUT. De coach had ze juist verteld wat ze wel en niet moesten doen, om zo tot een bepaalde speelwijze te komen. De speler hield zich door toedoen van ouders niet aan gemaakte teamafspraken en werd dus terecht gewisseld.

 

‘de beste stuurlui staan immers langs de kant’

 

Mocht een iedere ouder zich gewoon als supporter langs de lijn opstellen dan werd het voor de spelers al een stuk rustiger in hun hoofd, wat resulteert in betere prestaties. Ze zullen een stap harder doen want ze worden gewoon in het algemeen aangemoedigd door hun ouders. De coach kan in alle rust verder borduren op zijn trainingen en sneller stappen gaan maken met zijn team. Kortom een win- win situatie voor een ieder. De ouders staan een stuk relaxter te kijken en de speler voelt zich gesteund.  De trainer/coach ziet zijn team uitvoeren wat er gevraagd word. Ik moet zelf eerlijk bekennen dat ik er bij mijn teams geen last van heb. Ik stuur aan begin seizoen dan ook altijd een brief de deur uit aan de spelers en ouders met enkele gedrags en trainingsregels, maar sluit altijd af met de volgende stelregel: Het aanmoedigen van uw zoon vinden wij fijn, maar laat de aanwijzingen aan ons over langs de lijn!  Gelukkig wordt hier altijd goed gehoor aan gegeven.
Laten de ouders die dit lezen en zo langs de kant staan als hierboven beschreven zich dit goed tot hun hersenpan laten doordringen. Want in het algemeen zijn ze alleen zaterdags langs de lijn te bewonderen maar o wee als ze gevraagd word om zelf een team onder hun hoede te nemen. De beste stuurlui staan immers langs de kant!!??