Journalistiek perspectief soms zoek

360331_2109

FC Groningen begon fel en joeg de verdediging van Ajax op. De verdedigers van Ajax zijn dit niet gewend en dat was te zien. De anders zo goed meevoetballende Kenneth Vermeer wist zich deze middag niet altijd raad met de soms ongelukkige terugspeelballen die onder druk werden afgedwongen door Groningen. “Goed werk van de FC… toch?”

Zondag 2 oktober 2011 was ik toeschouwer van FC Groningen – AFC Ajax. Het zonnetje scheen heerlijk, de Euroborg uitverkocht en de sfeer in de ‘groene hel van het noorden’ was warm en enerverend. Na de rust kwam de FC  verdiend op 1-0 door een toegekende strafschop. Leandro Bacuna hield zijn zenuwen in bedwang en schoot hard raak. De trainer van Ajax, Frank de Boer, begon te wisselen in de hoop wat meer voetbal in de voorste linie te creëren. De onzichtbare Bulykin werd geslachtofferd. Bulykin was eerder in de wedstrijd in het veld gekomen voor de geblesseerde Sigthorsson. Beide spitsen hadden niets te vertellen tegen het sterk spelende centrale duo, Kwakman/van Dijk. Vooral de jonge van Dijk imponeerde met zijn spel. Hij is sterk in de lucht, rustig aan de bal en durft te voetballen. Al met al was het een mooie pot voetbal met dezelfde 1-0 op het eindbord.

’s Avonds verheugde ik mij op studio voetbal. Wat zouden ze zeggen over de FC? Nou… niets! Het ging misschien dan wel over de wedstrijd maar dan wel enkel en alleen over Ajax. Het was niet door toedoen van Groningen dat Ajax had verloren. Ben je mal? Nee, Ajax speelde beneden hun kunnen natuurlijk. Ik zou eigenlijk verrast moeten zijn door wat de heren in de studio zeiden, maar ik was het niet. Ajax is natuurlijk een topclub en als die verliest dan ligt het nooit aan de tegenstander (behalve als het Real Madrid betreft). Ik kon er ook nog wel om lachen. Vijf volwassen mannen die zich afvragen waarom Ajax zo slecht speelde en niet een moment dat er in hun op kwam dat de FC het misschien wel afdwong door hun goede spel.

Maandag viel het AD op de deurmat en zoals per gewoonte pakte ik meteen de sportsectie. Er stond een grote foto met artikel in over deze wedstrijd. de kop luidde;

‘Ajax weet nu al niet meer wat winnen is’

 

of little boys and old typewritersWat schetste mijn verbazing ook hier weer tijdens het lezen… Het hele artikel was gewijd aan het matige optreden van Ajax. Dat Frank de Boer voor het eerst in de rust boos was geweest. In het laatste gedeelte van dit artikel werd nog even tussen neus en lippen door vermeld dat Boerrigter in de achterzak bij Kappelhof zat en het artikel sloot af met “De gelijkmaker, verdient in de ogen van trainer Frank de Boer, viel echter niet omdat uitblinker Lorenzo Burnet – nota benen afkomstig uit de Ajax opleiding – in de slotfase zowel de kopbal van Alderweireld als het schot van Vertonghen onschadelijk maakte.”

 

(Sport)journalistiek is een vak. Dat heb ik inmiddels wel geleerd. Er komt veel bij kijken en het is moeilijk een neutraal beeld te houden. Men wordt er door middel van (a)sociale en helaas soms ook commerciële druk toe gebracht te schrijven vanuit het oogpunt van het grotere publiek. Het is soms geen kwestie van hetgeen het meest interessant is, maar meer een kwestie van populisme. Wat wil de kijker horen en wat wil de lezer lezen. Maar wat is daarvan het nut? Dan kan ik toch evengoed mezelf iets wijsmaken en mijn tijd anders gebruiken? Begrijp me niet verkeerd, van Ajax ben ik niet vies en ik houd er van wanneer mensen een duidelijke mening hebben en soms is het ook een dun lijntje, maar soms wordt het wel erg vetgedrukt onderstreept. Jammer! Ik hoop dat wij als Voetbal77 ons eigenwijze en bijzondere perspectief behouden, maar wel altijd kritisch, verhelderend en altijd met respect. Wijs ons gerust op een dwaling, we rectificeren het met liefde…

Foto 2 door: bunchadogs and susan